Toen ik als 21-jarige naar Kockengen kwam, kon ik niet vermoeden dat ik binnen het dorp 3 keer zou verhuizen. Daarbij is het ook nog eens toeval dat ik vier maal in een nieuwbouwwoning terecht kwam. Ons eerste huis was een appartement op de eerste verdieping in de Koningstraat. Het hele complex was niet hoger dan één hoog, dus we hadden ook nog eens de luxe van een zolder boven ons huis. Ik heb daar met veel plezier gewoond. Op ons kleine balkonnetje hadden we twee kippen. Die waren in de winter geboren en zouden het zonder onze hulp niet overleefd hebben. Ze zijn later meeverhuisd naar ons tweede huis en hebben ons regelmatig voorzien van een eitje.
Het flatje was prima voor ons twee, maar we wilden toch ook wel graag wat groter wonen. Mijn ex wilde meer ruimte om te kunnen hobby-en en ik vond een tuin toch ook wel erg fijn. Dat werd de Fonteinkruid, een huurwoning op een hoek en aan de sloot. In het voorjaar heb ik heel wat keren aan de slootkant gezeten om jonge eendjes te redden van de snoeken. Mijn vader kwam regelmatig logeren en daar heb ik fijne herinneringen aan. Hij hielp bijvoorbeeld mee om een rotstuintje te bouwen. De stenen nam hij mee vanuit België waar hij zelf woonde. Het tuintje verhuisde mee naar ons derde huis, evenals de kippen.
Op een gegeven moment begonnen we aan trouwen en kinderen te denken. Mijn ex-man was dat betreft heel traditioneel: eerst trouwen, een eigen huis, de kop van de hypotheek eraf en dàn kinderen. Op die leeftijd denk je er niet aan dat kinderen krijgen niet voor iedereen vanzelfsprekend is, dus je moet er ook weer niet te lang mee wachten. Stel dat het tegenzit? Maar goed, we verhuisden naar de Zwanebloem, een koopwoning op de hoek, zodat mijn ex een garage kon bouwen. Die garage is er gekomen, eigenhandig gebouwd door mijn ex en een vriend. Ik was inmiddels zwanger van ons eerste kind. Later is ook onze dochter er geboren. We hadden heerlijke jaren in dat huis. Maar toen mijn dochter en zoon (in die volgorde) de deur uitgingen en ik inmiddels gescheiden was, werd het toch wel wat groot.
En nu woon ik in mijn vierde huis in Kockengen en waarschijnlijk is dit ook mijn laatste huis. Het is een levensloophuis, alles begane grond, dus mocht ik mij ooit met een rollator moeten voortbewegen, dan is dat geen probleem. Het is een heerlijk plekje en ik geniet elke dag. Zelfs na 8 jaar kan ik nog blij wakker worden bij de gedachte dat dit “mijn ” huis is. En oké, ook een stukje van de bank, maar dat vergeten we maar even.
Ik weet precies wat je bedoelt met dat gevoel, ik had dat in de Molenwei toen ik daar de eerste keer kwam wonen. Had ik nooit weg moeten gaan, ik had naar ons moedertje moeten luisteren. Maar ja….