Als ik op de weg zit, dan ben ik er uiteraard op gericht om goed en veilig te rijden. Ik maak altijd gebruik van mijn richtingaanwijzers, houd afstand op de snelweg en ik rijd eigenlijk nooit harder dan is toegestaan. Dus je zou kunnen zeggen dat ik heel relaxed achter het stuur zit.
Helaas is dat niet helemaal het geval. ik heb namelijk de gewoonte om voor mijn medeweggebruikers na te denken. Zo vraag ik me af of de auto’s op de andere baan het goed vinden als ik nu invoeg. Als een ander mij inhaalt, geef ik in gedachten een seintje dat hij terug kan naar de rechterbaan. Als ik een wegversmalling nader, zal ik nooit agressief gebruik maken van mijn voorrang als we tegelijkertijd aankomen. Maar begrijp me goed, ik maak wel gebruik van mijn recht, want als ik de verkeersregels niet volg, wordt het maar een onduidelijke bedoening. Het is meer dat ik mij verplaats in de ander en alert ben op wat hij of zij doet.
Dat kan soms wel vermoeiend zijn en totaal onnodig! Laat de ander lekker zelf rijden. Ik probeer het ook af te leren en het gaat soms een hele tijd goed, tot ik mijzelf erop betrap dat ik hardop in de auto zeg: “Je kunt rijden, het verkeerslicht is groen.”
