Laatst wilde ik een broek aanpassen, maar ik had niet de juiste kleur blauw. Gelukkig had ik bij de verhuizing van mijn moeder haar naaigaren bij mij gezet. Dat kwam nu mooi van pas. Dus ik haalde de bak van zolder en keek of er ook blauw in zat. En jawel… alle tinten die je maar kunt bedenken! En tòch, je gelooft het niet… de juiste kleur zat er niet bij. Maar goed, er was een kleur die ik er aardig bij vond passen.
Maar wat ik óók vond, was mijn moeders aantekeningenboekje met al haar breiwerk erin. Zo had ze voor mijn poppen veel kleertjes gebreid en nu pas viel het kwartje: dat deed ze zonder patroon. Een paar van die kleertjes heb ik nog. Maar mijn poppen ben ik tot mijn spijt kwijtgeraakt bij één van mijn verhuizingen, behalve Barbie, die is er nog. 🙂
Bladerend in het boekje kwamen ook de herinneringen aan mijn moeder, zittend aan de keukentafel en voor onze ogen breidde ze dan de poppenkleertjes. Het overgooiertje en het witte truitje kreeg ik bij een van de sinterklaasfeesten. ’s Avonds had mijn moeder ook altijd een breiwerk in haar hand. De meest ingewikkelde ajourpatronen breidde ze, terwijl ze ook nog eens t.v. keek. Toen vond ik dat heel gewoon, maar nu denk ik met verwondering hoe kreeg ze dat foutloos voor elkaar? Ik heb haar werkelijk nooit iets uit zien trekken omdat er een fout in zat. Een paar truitjes liggen nu nog steeds in mijn kast ( en niet voor de sier, ik draag ze regelmatig). Alhoewel ik aardig kan breien, heb ik beslist haar talent niet meegekregen. Bij mij blijft het bij rechts-averechts.
O ja ik weet nog dat jij aan een trui begonnen was en dat mam en ik die dan hebben afgemaakt. Wij hadden dezelfde hand van breien, jij breide ook veel losser :-).