Ik vind puzzelen leuk, heel leuk zelfs. Zo heb ik regelmatig in de vakantie een puzzel van 1500 of meer stukjes op tafel liggen. De afbeelding moet mij wel aanspreken, anders vind ik het puzzelen zelf ook niet leuk. Ik kiep de doos om en dan begint het Grote Sorteren, maar wel in fases, eerst alle kantjes en hoekjes bij elkaar. Ik maak de rand en vervolgens ga ik de overige stukjes sorteren. Het ligt aan de puzzel waarop ik sorteer. Soms op kleur, soms op items die op de stukjes zichtbaar zijn.
Daar begin ik trouwens pas mee als de rand echt helemaal af is. Soms mist er na het leggen van de rand nog één of twee stukjes en die zoek ik eerst op voor ik verder puzzel. Je denkt vast, die kom je vanzelf tegen als je verder puzzelt met het middenstuk. Maar voor mij werkt dat niet. Eerst de rand, dan de rest. Het puzzelen zelf doe ik altijd met een rustig muziekje op de achtergrond. En terwijl ik meezing of mee neurie, voel ik me al puzzelend helemaal zen.
Puzzelboekjes met woordzoekers vinden eveneens gretig aftrek. Zo heerlijk om in een verloren moment even op zoek te gaan naar wat woordjes. Je legt het makkelijk weg om het op een later moment af te maken. Geen tijdschrift met woordzoeker is veilig voor mij.
Maar sinds kort heb ik een ander soort puzzelen ontdekt: puzzelmagazines met een verhaallijn. Meestal moet er een moord opgelost worden. Elke pagina bevat puzzels die je moet oplossen om zo het raadsel te ontrafelen en de moordenaar te vinden. Uren kan ik mij daar in verdiepen. Op het moment ben ik met de tweede moord bezig en ik kom maar niet verder. Achterin staan hints om je te helpen, maar als het even kan wil ik daar geen gebruik van maken. Als ik van deze puzzel wakker ga liggen, is dat nog vroeg genoeg.
O ik denk niet dat dat iets voor mij is, een puzzelmagazine. Ik laat liever de schrijver de moord oplossen 🙂 .