Ik ben niet zo’n type dat Gods stem letterlijk hoort, of met Hem hele gesprekken voert. Ik ben daar te nuchter voor, denk ik? Hij heeft wel meer te doen dan met mij een beetje babbelen. Ik ben ook niet iemand die veel over het geloof praat. Het is iets tussen God en mij. Hij kent mij en ik weet Hem te vinden als dat nodig is. Maar dat Hij meeleeft met mij, dat zie ik in de dingen die Hij voor me doet.
God is goed. ik heb dat meerdere keren in mijn leven gemerkt. Als er ergens een deur voor mij dicht gaat, zet hij een raam voor mij open. Ik zie het niet altijd direct, vaak valt later pas het kwartje. Dat was Zijn inmenging, Zijn bewogenheid.
En ook nu, ik moet een belangrijk deel van mijn leven afsluiten. Er is geen enkele reden om vast te houden aan iets wat geen toekomst heeft. Het is alleen lastig dat het net zomervakantie is, want daardoor heb ik hele lege dagen voor me waarin je makkelijk kunt gaan piekeren. Maar kijk, God zet wéér een raam voor mij open. Heel onverwacht is daar iemand die contact met mij zoekt, na 19 jaar. En precies op dit moment, dat kan geen toeval zijn. Inmiddels hebben we een aantal keren afgesproken om te gaan wandelen. En dat voelt fijn. We kletsen wat, ik hoor wetenswaardigheden over de natuur die mij boeien. En soms vallen er stiltes, maar die voelen niet onaangenaam. Nee, ik voel me begrepen in de stilte. Hoe heerlijk is dat. Ik merk dat ik weer beter slaap, dat ik minder pieker en zelfs durf te vertrouwen dat het verdriet een keer over zal zijn.
