Van de week lag er een speurtocht in de brievenbus. Het is een herfstspeurtocht door Kockengen heen. Mijn hart ging sneller kloppen, ik houd van speurtochten. Dat vond ik als kind al leuk en nu nog steeds. Vroeger zetten we zelf een speurtocht voor elkaar uit. Twee kinderen gingen gewapend met krijt de route uitzetten, de rest volgde een tijdje later. Onderweg kwam je dan opdrachten tegen zoals: “tel tot honderd” , of “zoek 10 witte steentjes”. Dat was puur bedoeld om de volgers op te houden, ze mochten de starters niet inhalen. Ik vond zowel het uitzetten als het volgen even leuk. Ik vroeg me vandaag af of kinderen dat nog steeds doen en toen kwam ik deze tekening tegen, grappig hè?

Nu heb ik herfstvakantie en zo’n speurtocht is gelijk een mooie manier om aan mijn aantal stappen te komen. Als ik werk haal ik makkelijk mijn doel, maar thuis heb ik dan wel wat hulpmiddelen nodig. Ik heb mijn loopband, waar ik nog steeds heel blij mee ben, maar een wandeling in de buitenlucht is uiteraard beter.

Ik loop graag door mijn dorp. Ik vind het leuk om te kijken naar de planten in de tuinen, maar nog leuker vind ik het om bij mensen naar binnen te kijken. Hoe hebben ze de meubels neergezet, zie ik nog een leuk gewaagd behangetje? Helaas is het niet zo netjes om naar binnen te gluren, maar ja als er van alles voor en op de ramen staat, dan moet ik wel, toch?

Deze wandeling voorziet dus in 3 behoeftes tegelijk: speuren, gluren en stappen maken. Dat is pas effectief!

Speuren..

Berichtnavigatie


Een gedachte over “Speuren..

  1. Ja een loopband is onmisbaar als je de stappen wilt halen op sommige dagen. Als ik op het werk geen wandelingetje ga maken tussen de middag haal ik het ook niet. Dit weekend was het geen probleem, lekker wandelen in het bos en paddenstoelen spotten 🙂

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *