Archieven

Geduld, geduld….

Zoals ik eerder schreef, heb ik een vervelende pijn aan mijn pols. Ik bleef er wel erg lang last van houden, dus ik ben toch maar eens terug gegaan naar de dokter. Ik trof mijn oude vertrouwde huisarts en hij had al snel door waar de klacht vandaan kwam: ik lijd aan de “ziekte” van De Quervain. Dat gaat niet vanzelf over en ik werd doorverwezen naar de ergotherapeut. Ik heb nu een brace op maat ( voor dag èn nacht) die er voor zorgt dat ik mijn overbelaste pezen echt niet kan gebruiken. En inderdaad, ik kan er niets meer mee! Op zich helemaal prima, ware het niet dat ik net allerlei knutselactiviteiten in gedachten had!

Zoals je weet heb ik de pieten en Sint op stapel staan en ach, dan ook maar het paard. Voor Kerst wil ik een mooie mandela maken, mijn zelfgemaakte pop heeft nieuwe haren nodig en last but not least, ik wil de kamer in de kerstvakantie gaan behangen. Niet de hele kamer, alleen de “feature wall”. Ik ben verliefd geworden op een prachtig behang en dit gaat er zeker op, al is het dan misschien niet in de kerstvakantie ( alhoewel, mijzelf kennende 🙂 ). Maar daar liggen dus al die mooie spulletjes op mij te wachten!

Ondertussen is het ook wel hilarisch hoe ik nu alles probeer te doen met rechts. Met de vorige brace kon ik nog van veel doen, ik zie nu wel in dat dat niet de nodige rust gaf. Nu kan ik nog geen pen vasthouden. Voor het schrijven van de kerstkaarten heb ik even gefoeteld, anders waren ze vast niet aangekomen. Maar probeer maar eens de was op te hangen met een hand minder. Haren kammen, opmaken, tanden poetsen, allemaal lastig. Ook koken is een uitdaging. En als alles dan eindelijk op je bord ligt, is het nog een heel gedoe om met rechts iets op te scheppen. Gelukkig had ik een handschoentje aan en met de vingers van links kon ik zo enigszins bijsturen. Wilco dreigde een filmpje in de familie-app te zetten, maar gelukkig bleef het bij dreigen. Autorijden gaat wonder boven wonder wel, maar dat mag niet van de verzekering. Dus vandaag heeft Wilco mij rondgereden.

Wat Kerst betreft, ik zat nog te twijfelen of ik wel of niet een kerstboom zou gaan halen. Ik doe het nu maar niet, lijkt me niet handig. Ik heb genoeg accessoires om de boel gezellig aan te kleden en dat kost heel wat minder moeite. Tja en als alles dan staat, zit er niets anders op om dan toch maar braaf te gaan rusten. Over twee weken moet ik terugkomen, dan wordt gekeken of de brace zijn werk doet. Daarna nog een keer of 4 fysio en dan ben ik weer geheel de oude!

Het kriebelt weer!

Heel lang geleden was ik graag bezig met het maken van poppen en wandkleden van sprookjeswol. De poppen waren zoals de poppen van de Vrije School, antroposofische poppen. Samen met een ex-schoonzus volgden we diverse cursussen en workshops. In het begin heel fanatiek antroposofisch: alles moest met de hand genaaid worden, terwijl je warme gevoelens overbracht naar de pop in wording. Alle materialen waren puur wol of katoen. Ik heb zelfs hele schapenvachten gewassen en uitgeplozen. Het wassen ging uiteraard met een natuurlijk afbreekbaar wasmiddel. De eerste keer ging ik in de fout door een stuk buikvacht te nemen. Tjonge, jonge, wat zaten daar veel takjes, blaadjes en andere rommel in vast. Het duurde dagen voor ik dat een beetje schoon had.

Later werd ik er makkelijker in. Ik vulde de poppen rustig op met synthetische vulling, al was het alleen maar omdat je de poppen dan veel makkelijker kon wassen. Mijn kinderen hadden allebei een popje voor in bed, dus af en toe een wasbeurt was niet overbodig.

Helaas werd mijn leven op een gegeven moment vol met andere zaken en was er geen tijd ( of ik nam geen tijd) meer om te knutselen. De patronenboekjes en de wol verhuisden naar zolder en ik kwam het pas weer tegen tijdens mijn verhuizing naar de Watermunt. Ik was nogal rigoureus aan het opruimen en ik heb alle patronen weggegooid. Wat heb ik daar nu een spijt van! Gelukkig heb ik wel de sprookjeswol en vilt bewaard.

En maar goed ook, want ik heb de smaak weer te pakken. Dat kwam door Sinterklaas. Niet door de Goedheiligman zelf, maar door de thematafel in de klas. Ik zet altijd een pietenhuis en een stoomboot neer met playmobil poppetjes. De kinderen zijn er uren zoet mee. Ik had er al eens over lopen denken om zelf pietjes en een sinterklaas te maken, maar het kwam er maar niet van. Dit jaar kwam een collega van de peuterspeelzaal haar zelfgemaakte pietjes en sint laten zien en toen was ik overstag! Nu geen uitstel meer, ik ga ze ook maken. Ik mocht haar patronen kopiëren, vilt en wol heb ik nog in huis…. Het gaat gebeuren! Ik heb een heel jaar de tijd, dus ik kan aardig wat pietjes maken.

Terwijl ik mij verheug op het knutselen, bedacht ik me dat een pakhuis erbij wel heel erg leuk zou zijn. vlugger dan verwacht heb ik er één gevonden op Marktplaats, zie mijn volgende bericht.

Een mazzeltje.

Het begon met een missende deurklink: wij hebben op school een voetbalveldje met drie hekjes, zodat in het weekend en na schooltijd het veldje voor iedereen toegankelijk is. Helaas denkt de jeugd van Kockengen e.o. dat je ook minstens dóór zo’n hekje moet kunnen. Dus vrijwel iedere week is er weer iets kapot: de scharnieren, het slotje, de deurklink en zelfs de doelpalen worden eruit getrokken. Wat er te slopen valt, wordt ook gesloopt. Een duur grapje, want de school is verantwoordelijk voor de kosten bij reparatie.

Nu is er aan de kant van het schoolplein al een tijdje geen klink meer. De kinderen klimmen over het hekje heen. Geen wenselijke situatie. Ik zag dat ik met een brede schroevendraaier de deurklink kan nabootsen, dus dat doe ik nu al een tijdje. Helaas heeft deze brede schroevendraaier een behoorlijk lang handvat, dus ik loop met een onhandig ding op zak. Of ik leg hem in het schuurtje, maar dat is weer niet handig.

Dus ik zocht naar een tijdelijke en goedkope oplossing en besloot naar de kringloopwinkel te gaan voor een tweedehands deurklink. Helaas was er geen deurklink voorradig, maar nu ik er toch was, kon ik wel even rondsnuffelen.

En toen kwam ik dit juweeltje tegen! Op accu! Ik werd er blij van, en helemaal toen ik de prijs zag: nog geen 7 euro! Waar ik het over heb? Een buxusschaar op accu voor het verplichte haagje in de voortuin. Het haagje is dan wel geen buxus, maar dat weet die schaar niet. Ik heb ‘m even uitgeprobeerd en hij werkt als een tierelier! Zo fijn! Als ik de haag moest snoeien, was ik eerst in de weer met drie verlengsnoeren. Tijdens het snoeien lette ik er angstvallig op dat ik niet door het snoer zou gaan. Dus ik gooide het verlengsnoer over mijn schouder, of rond mijn nek, allemaal heel onhandig.

Maar dat is nu verleden tijd. Wat jammer dat de haag net gesnoeid is, anders had ik mijn nieuwe speeltje even goed kunnen uitproberen. Gelukkig groeit deze heg als kool. Dat was voorheen heel vervelend, maar nu mag hij dat. 🙂

Snoer versus accu… ik weet het wel!

Help, een mol!

Ik heb al heel wat gewenste en ongewenste bezoekers in mijn tuin gehad. Met trots laat ik aan mijn gewènste bezoekers mijn tuin zien en alle veranderingen die ik het afgelopen jaar heb gemaakt. De tuin wordt steeds meer het paradijsje dat ik voor ogen had.

Wat mijn ongewenste bezoekers betreft, zij komen en gaan wanneer het ze uitkomt. De muizen zijn inmiddels naar een andere locatie verhuisd. Sommigen vrijwillig, andere muizen heb ik een handje geholpen met een muisvriendelijke val. De katten heb ik helaas ook moeten weren, aangezien zij mijn tuin als openbaar toilet gebruikten. Dat probleem was snel verholpen met een poortdeur. Wel jammer, want ik vind katten erg leuke beesten.

Nu heb ik echter een nieuwe bezoeker waarvan ik nog niet weet of ik hem vriendelijk toch dwingend kan bewegen mijn tuin te verlaten. Het is een mol! Hoe kun je zo’n beestje nu vriendelijk vangen? Via Facebook heb ik al wat tips gekregen. Het bierflesje ga ik zo maar eens in een gang zetten. Wie weet is dat de oplossing. Zo niet.. dan wordt het toch echt een mollenklem, want mijn gras heeft het al zwaar te verduren door het onkruid wat aanwaait, de droogte in het bovenste gedeelte van mijn “gazon” en juist weer de nattigheid in het onderste gedeelte. En dan nog het riet, dat via de onderkant mijn gazon doorboort.

P.S. de mol kruipt nog steeds vrij rond, ondanks de fles in de molshoop en ook ondanks de mollenklem!

Snik, daar is ie, de molshoop.