Archief op auteur | Pouline

Een klusje van niets.

Er zijn niet veel klussen in en om het huis waar ik een hekel aan heb. Eigenlijk is dat er maar één en dat is autowassen. Verder zijn er wel wat klussen die ik minder leuk vind, maar dan is er altijd aan het eind de voldoening. Zo kan ik genieten van mooi gezeemde ramen, terwijl de klus zelf mij twee ijskoude handen opleverde. Of wat denk je van fris gewassen en gestreken kleding. Als het dan netjes in de kast ligt en je ruikt het wasmiddel, dan voelt dat heel goed.

Maar autowassen! Waarom ben ik voor deze witte auto gegaan? Oké, je hebt niet veel keus als je een tweedehandse mooie auto met weinig kilometers op de teller wilt. En op zich is het een heerlijk autootje. Maar wat zie je snel dat ie vuil is. Meestal rijd ik hem dan door de wasstraat en dan lijkt ie weer schoon te zijn. Maar als je goed kijkt, zie je toch dat de hoeken en randjes niet echt door de borstel geraakt zijn. Ik heb er lange tijd mijn ogen voor kunnen sluiten. Gewoon vlug instappen en wegrijden, dan zie je er niets meer van. Maar nu groeide er zelfs alg langs de rubberen randen bij de ramen en op het dak. Hiervoor kon zelfs ik mijn ogen niet sluiten.

Dus vandaag, een mooie zonnige zaterdag, besloot ik om mijn autootje de aandacht te geven die hij verdient. Gewapend met stofzuiger, emmers sop en poetslappen stond ik al om half 11 buiten. De klus waar ik zo tegenop zag, werd toch nog gezellig door alle kinderen van mijn klas die langskwamen. Ze stopten allemaal voor een praatje. Een meisje kwam trots het lieveheersbeestje laten zien dat ze gevangen had. Een ander kind kwam laten zien hoe goed ze al kon steppen. Twee jongens hielden een stoer praatje en er kwam zelfs een meisje een bloemetje brengen. Maar de een na de ander vroeg: “Ben je nu nog niet klaar met autowassen?” Er was ook een meisje dat bezorgd vroeg: Heb je al een boterham gegeten?”

Het was inderdaad een klus die héél lang duurde. Ik denk dat ik dik 2 uur bezig ben geweest, maar nu staat ie me toch te glimmen! Dat is heel fijn uiteraard, maar het enige wat ik nu denk is: voorlopig weer gewoon door de wasstraat. 🙂

Licht in de duisternis, of niet?

Toen ik in dit huis kwam wonen, zat er aan de voorkant een mooie heldere lamp. Alle huizen hebben dezelfde lampen gekregen. Bij de gemeente werkt waarschijnlijk iemand die erg houdt van eenheid. Zo hebben we ook allemaal een verplichte heg aan de voorkant. In het koopcontract was vastgelegd dat we de eerste 5 jaar de kleuren van onze buitengevels en deuren niet veranderen. Ik moest erg wennen aan de kleur van mijn voordeur. Als het aan mij had gelegen, was het een mooie blauwe kleur geworden. Maar ja, ik wilde niet aan contractbreuk doen. Ik vind de kleur nog steeds niet mooi. De kans is groot dat ik voor een andere kleur ga als het tijd is voor schilderonderhoud.

Maar goed, terug naar mijn lamp. En dan heb ik het nu over de lamp in mijn achtertuin. Blijkbaar maakte het de ambtenaar niet uit wat we daar aan lampen ophangen, want er hing alleen een draadje. Ik heb een lamp uitgezocht puur op wat past bij de bouwstijl van het huis, maar om nu te zeggen dat ie licht geeft? Je moet twee keer kijken, ín het donker, of hij wel of niet aan is. Dat zegt toch wel genoeg.

En opeens was ik het zat. Ik wil een goede lamp! Een lamp die doet wat hij doen moet: de boel verlichten. Ik ben me eens gaan verdiepen in de wereld van de lampen en ik moet eigenlijk een keuze maken tussen mooi of veel licht.

Ik kwam op internet breedstralers tegen. Nou, dan hèb je licht! Elke kat die dan de tuin insluipt weet niet hoe gauw hij weer weg moet zijn. Nu heb ik geen katten meer in de tuin sinds de poortdeur. Tenminste, ik zie ze niet meer, maar met die lamp misschien wel. Heb ik al die tijd gedacht dat ik katvrij ben, lopen ze me in het donker gewoon uit te lachen. Nou katjes, die tijd is binnenkort voorbij.

Maar wat een lelijke dingen zijn die breedstralers! Ik heb er eigenlijk niet zo graag geld voor over. Misschien koop ik er een, hang ‘m aan de muur en heb er dan spijt van, omdat hij mijn hele gevel ontsiert. Of misschien geeft ie wel zoveel licht, dat ik klachten van mijn buurman krijg.

Toevallig was ik bij de kringloop aan het rondsnuffelen en wat lag daar? Een spiksplinternieuwe breedstraler voor 3 euro! Zelfs het lampje zit nog apart ingepakt. Kijk, voor zo’n prijsje kun je nog eens iets uitproberen. Als ie niet bevalt, heb ik hoogstens een gaatje in de muur weg te werken. Maar dat doe ik dan wel met een nieuwe lamp die daar prima overheen past.

Het is alleen jammer dat ik het niet zelf durf op te hangen. Lampen binnen, daar draai ik mijn hand niet voor om. Maar buiten vind ik toch net iets spannender. Dus er komt wel uurloon bij voor mijn klusjesman. Maar dat zou ik bij elke nieuwe lamp hebben. We gaan er gewoon voor. Binnenkort kan ik ’s nachts buiten een boekje lezen, of een pietje knutselen, of…… Nou ja, waarschijnlijk blijft het bij katten wegjagen. 🙂

Pieten (pak-)huis

Ik wil al jaren een Pietenpakhuis maken. Dit jaar ben ik er eindelijk aan begonnen. Bij de kringloopwinkel zag ik een heel geschikt poppenhuis voor slecht € 6,95. Dat heb ik mee naar huis genomen en de bedoeling was om het zo op te knappen dat het een pakhuis werd. Maar toch heb ik -diep in mijn hart- liever een echt pakhuis. Dus bleef ik kijken op Marktplaats. En hoera, het is gelukt! In Lisse, waar mijn nicht woont, was er één te koop voor een leuke prijs. Zij heeft het voor me opgehaald en nu staat hij bij mij te pronken. Ik ben er heel blij mee. En nu komt het leuke gedeelte: vullen met Sinterklaas, Pieten, cadeautjes etc.

Drie Pietjes zijn inmiddels af. Twee lekker bruin en een roetveegpiet. Er komen nog meer roetveegpietjes, maar een paar bruine Pieten wil ik er toch ook bij, puur voor de nostalgie. Ook Sinterklaas staat er al gezellig bij.

Het eerste Pietje was volgens een patroon met een kraal. De andere Pietjes maak ik met een stoffen hoofdje in plaats van met een kraal, zodat ze meer eigenheid krijgen. Heel lang geleden heb ik ook poppetjes gemaakt volgens dit principe en ik was het nog niet verleerd. De kleren van de Pieten maak ik op maat van de poppetjes, ieder poppetje is anders.

Het gaat niet zo snel, want ik mag maar een uurtje handwerken van mijzelf om mijn pols niet te veel te belasten. Daarna gaat de brace weer braaf om. Maar het is leuk om er steeds weer een Piet bij te zien komen. Ik heb ook nog een patroon en materiaal voor het paard van Sinterklaas liggen. Hij kan mooi beneden op stal.

Het zijn piepkleine poppetjes, om je een idee te geven is hier een foto.

Ook het paard is af! Het eerste paard viel wat groot uit, dus ik heb er nog een gemaakt.

Wordt vervolgd.

Poppenhaar

Deze pop heb ik jaren geleden gemaakt. De haren had ik even snel van breiwol gemaakt, met het idee om er later echt poppenhaar van te maken. Ze zaten alleen aan de bovenkant vast, dus als je er mee zou spelen, zie je steeds een kaal hoofd. Dat kan natuurlijk niet. En nu is het er eindelijk van gekomen.
De kleertjes (overgooier en truitje) die deze pop aan heeft, heeft mijn moeder zelf gebreid. Ik weet nog goed dat ik met sinterklaas een heel pakketje van deze kleertjes kreeg. Ze zijn inmiddels dus al bijna 50 jaar oud! De sokjes hebben Wilco en Tessa gedragen toen ze een baby waren.

Geduld, geduld….

Zoals ik eerder schreef, heb ik een vervelende pijn aan mijn pols. Ik bleef er wel erg lang last van houden, dus ik ben toch maar eens terug gegaan naar de dokter. Ik trof mijn oude vertrouwde huisarts en hij had al snel door waar de klacht vandaan kwam: ik lijd aan de “ziekte” van De Quervain. Dat gaat niet vanzelf over en ik werd doorverwezen naar de ergotherapeut. Ik heb nu een brace op maat ( voor dag èn nacht) die er voor zorgt dat ik mijn overbelaste pezen echt niet kan gebruiken. En inderdaad, ik kan er niets meer mee! Op zich helemaal prima, ware het niet dat ik net allerlei knutselactiviteiten in gedachten had!

Zoals je weet heb ik de pieten en Sint op stapel staan en ach, dan ook maar het paard. Voor Kerst wil ik een mooie mandela maken, mijn zelfgemaakte pop heeft nieuwe haren nodig en last but not least, ik wil de kamer in de kerstvakantie gaan behangen. Niet de hele kamer, alleen de “feature wall”. Ik ben verliefd geworden op een prachtig behang en dit gaat er zeker op, al is het dan misschien niet in de kerstvakantie ( alhoewel, mijzelf kennende 🙂 ). Maar daar liggen dus al die mooie spulletjes op mij te wachten!

Ondertussen is het ook wel hilarisch hoe ik nu alles probeer te doen met rechts. Met de vorige brace kon ik nog van veel doen, ik zie nu wel in dat dat niet de nodige rust gaf. Nu kan ik nog geen pen vasthouden. Voor het schrijven van de kerstkaarten heb ik even gefoeteld, anders waren ze vast niet aangekomen. Maar probeer maar eens de was op te hangen met een hand minder. Haren kammen, opmaken, tanden poetsen, allemaal lastig. Ook koken is een uitdaging. En als alles dan eindelijk op je bord ligt, is het nog een heel gedoe om met rechts iets op te scheppen. Gelukkig had ik een handschoentje aan en met de vingers van links kon ik zo enigszins bijsturen. Wilco dreigde een filmpje in de familie-app te zetten, maar gelukkig bleef het bij dreigen. Autorijden gaat wonder boven wonder wel, maar dat mag niet van de verzekering. Dus vandaag heeft Wilco mij rondgereden.

Wat Kerst betreft, ik zat nog te twijfelen of ik wel of niet een kerstboom zou gaan halen. Ik doe het nu maar niet, lijkt me niet handig. Ik heb genoeg accessoires om de boel gezellig aan te kleden en dat kost heel wat minder moeite. Tja en als alles dan staat, zit er niets anders op om dan toch maar braaf te gaan rusten. Over twee weken moet ik terugkomen, dan wordt gekeken of de brace zijn werk doet. Daarna nog een keer of 4 fysio en dan ben ik weer geheel de oude!

Het kriebelt weer!

Heel lang geleden was ik graag bezig met het maken van poppen en wandkleden van sprookjeswol. De poppen waren zoals de poppen van de Vrije School, antroposofische poppen. Samen met een ex-schoonzus volgden we diverse cursussen en workshops. In het begin heel fanatiek antroposofisch: alles moest met de hand genaaid worden, terwijl je warme gevoelens overbracht naar de pop in wording. Alle materialen waren puur wol of katoen. Ik heb zelfs hele schapenvachten gewassen en uitgeplozen. Het wassen ging uiteraard met een natuurlijk afbreekbaar wasmiddel. De eerste keer ging ik in de fout door een stuk buikvacht te nemen. Tjonge, jonge, wat zaten daar veel takjes, blaadjes en andere rommel in vast. Het duurde dagen voor ik dat een beetje schoon had.

Later werd ik er makkelijker in. Ik vulde de poppen rustig op met synthetische vulling, al was het alleen maar omdat je de poppen dan veel makkelijker kon wassen. Mijn kinderen hadden allebei een popje voor in bed, dus af en toe een wasbeurt was niet overbodig.

Helaas werd mijn leven op een gegeven moment vol met andere zaken en was er geen tijd ( of ik nam geen tijd) meer om te knutselen. De patronenboekjes en de wol verhuisden naar zolder en ik kwam het pas weer tegen tijdens mijn verhuizing naar de Watermunt. Ik was nogal rigoureus aan het opruimen en ik heb alle patronen weggegooid. Wat heb ik daar nu een spijt van! Gelukkig heb ik wel de sprookjeswol en vilt bewaard.

En maar goed ook, want ik heb de smaak weer te pakken. Dat kwam door Sinterklaas. Niet door de Goedheiligman zelf, maar door de thematafel in de klas. Ik zet altijd een pietenhuis en een stoomboot neer met playmobil poppetjes. De kinderen zijn er uren zoet mee. Ik had er al eens over lopen denken om zelf pietjes en een sinterklaas te maken, maar het kwam er maar niet van. Dit jaar kwam een collega van de peuterspeelzaal haar zelfgemaakte pietjes en sint laten zien en toen was ik overstag! Nu geen uitstel meer, ik ga ze ook maken. Ik mocht haar patronen kopiëren, vilt en wol heb ik nog in huis…. Het gaat gebeuren! Ik heb een heel jaar de tijd, dus ik kan aardig wat pietjes maken.

Terwijl ik mij verheug op het knutselen, bedacht ik me dat een pakhuis erbij wel heel erg leuk zou zijn. vlugger dan verwacht heb ik er één gevonden op Marktplaats, zie mijn volgende bericht.

Een cadeau met een staartje.

Van een onverwacht cadeautje word ik altijd blij. Tja, wie niet. Dus toen van de week een cadeaukaart van 12 euro 50 van de postcodeloterij in mijn brievenbus viel, was ik aangenaam verrast. Gelijk maar even activeren en vandaag nam ik hem mee naar de Albert Heijn. Ik had deze kaart vorig jaar ook in mijn brievenbus gekregen en ik kon me herinneren dat het nog behoorlijk tegenviel om producten te vinden die je er mee mag betalen. De bedoeling van deze kaart is namelijk dat je er vega-producten voor koopt. Voor iedere vegetariër niet lastig, maar geef mij maar een gewoon stukje vlees.

Ik ging dus op zoek naar de bijproducten zoals rijst, groente en de wereldgerechten van Knorr. Bij elk product dat met de kaart betaald mag worden hangt een speciaal prijskaartje waarop staat: “dit mag je met de cadeaukaart afrekenen”. Een kind kon de was doen, ik greep deze keer niet mis.

Dat dacht ik tenminste. Bij het betalen ging het helaas fout. De helft van de producten werd maar van de kaart afgehaald, de andere helft moest ik toch echt zelf betalen. Ik riep er een medewerker bij en die stuurde me naar de servicebalie. Aan het gezicht van het meisje te zien, was ik niet de eerste bij wie het mis ging. Dat beaamde ze toen ik ernaar vroeg. Zij scande de producten met de AH actiescanner en zei dat de producten echt niet bij de actie hoorde. Maar ik had ze uit dit rek, duidelijker kan niet, toch?

Ik had de keuze uit betalen, andere producten uitkiezen of laten staan. Het was al laat en ik was moe en dacht laat die hele boel maar lekker zitten, ik ga wel een andere keer. Ik kreeg mijn cadeaukaart terug en laat ik nu even een blik op de bon werpen! Er staat: u heeft nog € 4,42 tegoed op uw cadeaukaart. Terwijl ik uiteindelijk slechts twee producten van 75 cent ermee had afgerekend. Dat klopte niet en ik wees de baliemedewerkster erop. De rij achter mij werd inmiddels langer, mensen begonnen te mopperen, maar ik wilde toch echt graag mijn tegoed terug op de kaart.

Ik kon praten als Brugman, er was geen oplossing. Ik moest de postcodeloterij maar bellen of mailen. Uiteindelijk ben ik afgedropen. Ik had graag gelijk gekregen, maar dat zat er niet in. Inmiddels heb ik de bon en cadeaukaart digitaal opgestuurd en nu ben ik heel benieuwd naar een reactie van de postcodeloterij.

Het is in ieder geval heel wat moeite om zoals Wilco zegt in feite mijn eigen geld te kunnen besteden aan producten die ik op dit moment niet nodig heb!

Update: Ik krijg een nieuwe cadeaukaart. En ze hebben de oude kaart geblokkeerd, zodat ik niet die 4 euro extra uit zou kunnen geven. Had ik anders wel zo aardig gevonden voor de geleden emotionele schade. 🙂

Pijntjes en zeurtjes

Ik heb al een tijdje van die vage pijntjes waar niet echt een oplossing voor is. Dus ik ben maar wat gaan thuisdokteren. Schrik niet, ik experimenteer niet met medicijnen, hoor. Maar zo heb ik al een tijdje last van mijn pols. Het is een felle pijn die er opeens inschiet als ik mijn pols draai of een grijpbeweging maak. De dokter ziet en voelt niets en stuurt me naar huis met het advies: veel rusten, dan komt het wel goed. Helaas tot nog toe is het niet goed gekomen.

Bij het opruimen van mijn trapkast kwam ik een polsbrace tegen voor de linkerarm. Laat dat nu net de kant zijn waar ik pijn heb! Ik heb geen idee waar ik ‘m ooit voor gekocht heb, maar hij komt nu goed van pas. Ik merk alleen dat je haast niets kunt doen met zo’n ding om. Dat is vast de bedoeling, maar wat is dat ongemakkelijk als je een linkshandige kleuterjuf bent. Heb je ooit wel eens geholpen met billenvegen met zo’n ding om? Bovendien wil ik dan altijd goed mijn handen kunnen wassen, dus ik doe hem maar liever van te voren af. Om hem dan prompt te vergeten om te doen. Of teksten schrijven bij tekeningen van de kinderen, dat lukt ook niet! Ja, heel langzaam en bibberig, maar er wachten nog meer kinderen die graag hun verhaal bij een tekening willen hebben. Dus ik doe ‘m maar weer af. Administratie: even typen wat we allemaal gedaan hebben en ook maar gelijk het leerlingvolgsysteem bijwerken. Daar gaat-ie weer!

Ik heb de kleuters ingeschakeld om mij te helpen onthouden om de brace weer om te doen. Dat vinden ze reuze interessant. Nu roepen ze steeds als ik ‘m afdoe: eigenwijze juf, dat mag niet! Ze zijn heel alert en het is nu zelfs al zover gekomen dat ik ‘m dan stiekem afdoe in de hoop dat ze het niet zien. Maar dan ken je mijn kleuters niet, binnen 5 minuten is er wel weer eentje die het door heeft. Maar het is voor een goed doel, het zou toch fijn zijn als ik weer gewoon alles zonder pijn kan doen.

Een ander probleem zijn mijn voeten. Dat vind ik eigenlijk vervelender dan mijn pols. Als ik veel gelopen heb, krijg ik pijn in mijn enkels of onder de bal van mijn linkervoet. ( Wie nog twijfelt of ik echt links ben, nou, hier is het bewijs 🙂 ) Ik heb een loopband gekocht om mijn enkels te trainen, maar dat heeft nog niet echt effect. En dat is vervelend, want ik wil toch echt nog wat stedentripjes met mijn zus maken. Die is niet te remmen, maakt minimaal 10.000 stappen per dag, dat wil ik wel bij kunnen houden. Ik ben tenslotte de jongste van ons twee en zou het dan qua conditie af moeten leggen? Echt niet! Ik heb in mijn trapkast geen enkelbrace liggen, dus de oplossing moet uit een andere hoek komen. Ik denk dat ik maar eens moet gaan investeren in een paar goede ( helaas meestal foeilelijke) wandelschoenen.

Nou genoeg gezeurd! Ik ga genieten van het zonnetje in mijn tuin. Pols in de brace, voeten op een voetenbankje. Alles komt goed.

Speuren..

Van de week lag er een speurtocht in de brievenbus. Het is een herfstspeurtocht door Kockengen heen. Mijn hart ging sneller kloppen, ik houd van speurtochten. Dat vond ik als kind al leuk en nu nog steeds. Vroeger zetten we zelf een speurtocht voor elkaar uit. Twee kinderen gingen gewapend met krijt de route uitzetten, de rest volgde een tijdje later. Onderweg kwam je dan opdrachten tegen zoals: “tel tot honderd” , of “zoek 10 witte steentjes”. Dat was puur bedoeld om de volgers op te houden, ze mochten de starters niet inhalen. Ik vond zowel het uitzetten als het volgen even leuk. Ik vroeg me vandaag af of kinderen dat nog steeds doen en toen kwam ik deze tekening tegen, grappig hè?

Nu heb ik herfstvakantie en zo’n speurtocht is gelijk een mooie manier om aan mijn aantal stappen te komen. Als ik werk haal ik makkelijk mijn doel, maar thuis heb ik dan wel wat hulpmiddelen nodig. Ik heb mijn loopband, waar ik nog steeds heel blij mee ben, maar een wandeling in de buitenlucht is uiteraard beter.

Ik loop graag door mijn dorp. Ik vind het leuk om te kijken naar de planten in de tuinen, maar nog leuker vind ik het om bij mensen naar binnen te kijken. Hoe hebben ze de meubels neergezet, zie ik nog een leuk gewaagd behangetje? Helaas is het niet zo netjes om naar binnen te gluren, maar ja als er van alles voor en op de ramen staat, dan moet ik wel, toch?

Deze wandeling voorziet dus in 3 behoeftes tegelijk: speuren, gluren en stappen maken. Dat is pas effectief!

Worden wat je wil

De Kinderboekenweek is begonnen. Ik vind dit altijd hele leuke dagen op school. Ik houd erg van lezen en voorlezen en in de kleuterklas doe ik dat normaal gesproken elke dag. Het voorlezen bedoel ik uiteraard. Deze dagen doen we er nog een schepje bovenop. Elke dag staat er een prentenboek centraal. Dat boek verstop ik in de klas zodat we eerst een zoekspel hebben voor we het mooi ingepakte boek gaan bekijken.

Het thema van dit jaar “worden wat je wil” spreekt de kinderen erg aan. Op deze leeftijd is niets te gek. Er komt van alles langs: ijsjesverkoper, brandweer, politie, dokter, dierenarts, maar ook zeemeermin, prinses en papa. Als ik uitleg dat het om een beroep gaat waar je geld mee kunt verdienen, blijven ze bij hun keuze. Groot gelijk, plezier in je “werk” is belangrijker dan geld.

Ik kan me herinneren dat ik vroeger ook van alles wilde worden voor ik mijn keuze maakte om kleuterjuf te worden. Heel specifiek juf voor kleuters en niet voor oudere kinderen. De opleiding was toen ook nog apart: Pedagogische Academie voor 6 jaar en ouder, KleuterLeidstersOpleidingSchool -KLOS- voor kleuters.

Ik schreef in een schrift verhaaltjes en waande me al net zo beroemd als mijn naamgenoot H.C. Andersen. Op school haalde ik goede cijfers voor mijn opstellen en er was zelfs een juf die dacht dat ik een sprookje overgeschreven had uit een boek. Dat klinkt als een mooi compliment, maar ik was er alleen maar verontwaardigd over.

Ook heb ik een tijdlang kraamverzorgster willen worden. Ik heb toen een boek gemaakt over hoe baby’tjes gemaakt worden en hoe ze verzorgd dienden te worden. Compleet met knipsels uit tijdschriften. Toentertijd was er natuurlijk geen computer, dus alles was met de hand geschreven. Ik zie het schrift nog zó voor me. Eromheen zat een geborduurde hoes, gemaakt door mijn omaatje. Zo jammer dat ik het ben kwijtgeraakt.

Daarna kwam het vak kleuterleidster op mijn pad. Op de HAVO kreeg ik een meisje in de klas die juist gestopt was met de opleiding. Zij was er dus heel negatief over, maar door al die verhalen, leek het mij juist heel leuk! De werktijden sloten beter aan dan de werktijden van kraamverzorgster, ik houd namelijk erg van slapen. Een kraamverzorgster wordt wel eens uit haar bed gebeld, daar hoefde ik als kleuterjuf niet bang voor te zijn.

Dus na de HAVO ben ik de KLOS gaan doen. Wat een leuke tijd was dat. We zaten in een heel oud gebouw met allerlei hoekjes waar we bij elkaar konden zitten. Daar oefenden we o.a. solfège en blokfluit. Het zal wel een herrie van jewelste zijn geweest, maar dat kan ik me niet herinneren. Op zolder was een groot lokaal voor de creatieve vakken met een leraar waar ik nog een tijd verliefd op ben geweest, haha.

Tijdens de stages bleek dat dit beroep me op het lijf geschreven was en dat is het nu na 33 jaar nog steeds. Behalve dat het vak heel leuk is, kan ik er ook al mijn hobby’s in kwijt: voorlezen, zingen, blokfluiten ( kleuters zijn minder kritisch dan mijn lieve familie), dansen en toneelspelen. Dat laatste hebben we als opening van de KBW gedaan (klik op een foto voor vergroting):